شهری كه بود شاهد غم های فاطمه                 پر از صدای گریه؛ فضایش؛ هنوز هست

از گلشن امید، به تاراج حادثات                         گل رفته است و عطر وفایش هنوز هست

یاد مصیبتش نشد از سینه ها برون                   آن داغ بر دل همه؛ جایش ؛ هنوز هست  

در هر دلی كه داشت تجلی؛ به جای ماند          در هر سری كه بود هوایش؛ هنوز هست 

در خانه ای كه فاطمه نه سال رنج دید                آثار غم به صحن و سرایش ؛ هنوز هست

در آستانه ی در آن روضه بهشت                         بانگ و نوای وا أبتایش هنوز هست   

راز و نیاز فاطمه را تا دهد گواه                             محراب هست و موج دعایش،‌ هنوز هست 

چون آرزوی خفته در آغوش سرد خاك                  محسن به جا نماند و عزایش، هنوز هست

گر سر زند به كلبه ی احزان او كسی                  پی می برد كه شور و نوایش، هنوز هست

سودی نخواست از فدك اما به یادگار                   آن خطبه ی بلیغ و رسایش، هنوز هست    

تا انتقام مادر خود را كشد ز خصم                       مهدی كه- باد جان به فدایش- هنوز هست 

نوشته شده توسط میثم دیمه در یکشنبه 27 فروردین1391

لينك ثابت